Skieven (Voorstelling in Brussel)

We worden meegenomen naar een lege parkeergarage. Kaal beton waar elke voetstap in de ruimte galmt. Er staat een tribune opgesteld in een halve cirkel. Met in het midden een tafel waar een architect aan zit. Hij vertelt ons dat ze een project hebben opgestart, waarbij een aantal jonge architecten gevraagd zijn om een aantal problemen van de wijk op te lossen. Dit hebben de architecten uitgewerkt in maquettes die zij hier tentoon hebben gesteld. De oplossingen zijn kinderlijk simpel en toch zo effectief. Een monument waar niemand om heen kan, geplaatst op de snelweg. Een skipiste die alleen maar bergafwaarts gaat. Nadat we rustig alle maquettes hebben bekeken worden we weer meegenomen naar de locatie waar de voorstelling zich afspeelt. We lopen de zaal binnen en nemen plaats op de tribune. Het decor bestaat uit een hoop rubber (dat oogt als asvalt) dat op het speelvlak ligt. Hierop staat een orgel en aan het dak hangen groene lijnen met schietloodjes eraan vast. De voorstelling bestaat uit een dialoog tussen een bewoner en de architect. Waarbij er in de diepte wordt gegaan hoe de woning inspeelt op het leven van een mens, in het specifiek het bestaan van deze mens. We merkten dat het lastig was om de voorstelling goed te volgen en precies te begrijpen waar het over ging. We konden ons niet herkennen of verplaatsen in het personage of het verhaal dat er werd verteld. We konden ons de situatie voorstellen, maar wij hadden hier geen persoonlijke binding mee, waarschijnlijk komt dit door onze leeftijd en levenservaring. Als student woon nog je og niet al een langdurig bestaan met een partnerin een vergelijkbare woonsituatie.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: